Mula sa Puso- Dagli 101

Tagaktak ang pawis, di rin mapakali. Wala na kasing masabi sa kanyang katext. Dinampot ulit ang cellphone nyang ilang minutong natengga.

"Bkt ayw mo png mgboyfrnd?"

"Eh ayaw ko pa eh nanjan ka nmn kya ok na ko. eh ikaw bkt ayw mo muna mgrlfrnd?"

Hirap na rin siyang huminga ngayon. Di niya alam kung sasabihin na niya ang pakiramdam na pilit niyang ibinabaon. Gumalaw na ang kamay, mabilis ang pagpindot, at kanya nang nasabi...

"Eh kasi kng mgggrlfrnd ako gs2 ko sna ikw, kya lng ayw mo p kya ayw ko rin muna."

At lumabas na ang pusong dati ay naka-kahon.

- mula sa nagmamay-ari ng aking puso, ang MAHAL KO:')

END LINE

“Nung nakilala kita, wala akong pakialam. Nung nagkwento ka, natutunan ng puso at tainga ko na ikaw ay pakinggan. Nung sinabi mong mahal mo ko, kakaibang saya ang naramdaman ko. Kasabay ng pagmamahal ko sayo, niyakap ko ang mundo mo, sa ngayon hindi pa siguro buong-buo, pero matututunan ko din lahat ng ito…”

Mahirap din pala yung ganun, akala mo tanggap mo na ang lahat, pero ang tunay na tanong, tanggap ka ba ng lahat?

Tanggap ba nilang ikaw ang mahal?

Tanggap ba nilang ikaw ay minamahal?

Tanggap ba nilang nasa buhay ka ng taong kanila ring minamahal?

Mahirap malagay sa sitwasyon na kayong dalawa lang ang masaya para sa inyong dalawa.

At mahirap din pala talagang magmahal, na kayo lang din ang may alam na kayo ay nagmamahalan.

Sinubukan kong basagin ang katahimikan, kaya nga sinabi ko rin kila Nanay at Tatay.

Mga taong gusto ko matanggap ka kasi ikaw ang mahal ko at wala nang iba.

At mga taong tinanggap ang nararamdaman ko kahit sa tingin ng maraming tao ay hindi tama.

Ikaw kaya? Mababasag mo rin kaya ang katahimikan?

Masasabi mo rin kaya sa kanila ang iyong nararamdaman?

Handa akong maghintay...

Handa na rin ako. Natatakot lang ako na baka sila ang di handa sa pagdating ko...

LAKAD, MASID, TAWA- My PhotoWalk:)

"Ang joke nakakatawa, hindi nakakasakit"
Ito yung isang post sa FB na talaga namang tumatak sa isip ko. Ou nga naman, layunin ng joke na makapagpatawa pero minsan nakakasakit na rin ng iba.


HUMOR. Ito naman yung topic na nabunot ko para sa photowalk namin. Paano ko makakahanap ng mga bagay na nakakatawa? Hinahanap ba yun? Anong kukunan ko? Wacky pose ng mga tao?
Pero sabi nga ni Sir Elvert, "Don't take it literally"
Naisip ko naman, "Hala, paano yun?" 


Dapat ata makahanap ako ng isang bagay na ako mismo, kahit papaano, natawa.


At pagkatapos nga ng kaunting daldalan, nagsimula na kaming maglakad. Ito ang una kong nakita, sa totoo lang di naman talaga siya nakakatawa, natawa lang ako kasi naisip ko "Tao talaga oh, pwede namang itabi na lang dun sa isang sticker yung isa para pareho makita pinaglalaban nila"

PATALBUGAN. Anti o Pro? Nakakatawa lang isipin na kailangan pang takpan ang unang naglagay samantalang maaari ka namang tumabi dito nang makita rin ng iba ang iyong kalaban.

Madalas sa atin, natatawa tayo sa mga kamalian ng ibang tao. Pero minsan nakakatawa lang kasi talagang simpleng bagay  na nakikita na naman, di pa nabibigyan ng pansin, palibhasa umuubra ang "PWEDE NA".

PASAWAY. Nakakatawang isipin na ang nagmamay-ari nito ay nakabili ng sasakyan pero di nabasang hindi pwedeng pumarada sa pinagparadahan.

SARADO pero may TAO. Isang fastfood chain na parang ayaw naman magpapasok ng customer dahil nanatili pa ring CLOSED ang nakalagay sa pinto kahit marami ng kumakain sa loob.

Nakakatawa ring isipin na napakamalikhain talaga nating mga Pilipino pagdating sa pagpapahayag ng ating mga damdamin.

PARA KANINO? Katagang ang pinatutungkulan lang ay iisang tao: Gloria Macapagal Arroyo.

Madalang tayong makakita kapag sobra tayong naghahanap. May mga bagay kasi na nalalagpasan na ng ating mga mata dahil sa paghahanap ng iba pang maganda. Sinundan ko itong dagang ito hindi lang dahil natawa ako sa kanya kasi ang laki niya talaga, pero dahil natuwa rin ako sa kanya kasi di niya tinantanan ang plastik na yan makuha lang ang gusto niya.

MALIIT PERO DETERMINADO. Nakakatuwang pagmasdan ang daga na ito na hindi sumusuko makuha lang ang kanyang gusto.

Gusto mo bang kumita? Maraming paraan! Maging malikhain ka lang!:) Saan ka naman makakakita ng isang pawnshop na may manequin sa loob? Sa ERMITA lang yan kaibigan!;)

STORE NA, PAWNSHOP PA! Isang pawnshop na ang modelo ay isang manequin, maaari rin kayang bumili dito ng damit?

Kung di mo bibigyang-pansin, di mo talaga makikita. Pero kung titingnan mo mabuti, matatawa kang talaga!

KELAN BA TALAGA? Isang paanyaya sa mga nagnanais magkaroon ng bagong kaibigan,  ano? Pupunta ka ba?

KAIN NA!  Ang party sa lugar na ito, old fashion na, British way pa! Curious ka ba? Punta na!

PALIT-PERA. Ano nga kaya ang pinakaiba ng isang SWEET money changer sa iba pang money changer sa bansa?

Madalas, mali, pero kahit papano, mapapatawa ka kasi maiisip mo na lang, "Weird talaga natin, kaya di umuunlad ang bansa eh"

WALANG-HULI. Hangga't uubra, pagpipilitan pa., kahit no loading and unloading zone, sige magsakay lang, wala namang ibang nakakakita.

Mahirap maghanap ng katatawanan sa paligid kapag literal na katatawanan ang hahanapin mo. May mga bagay sa paligid natin na minsan, simple, pero nakakapagpasaya at yung iba kahit mali, nakakatawa. Pero sana, pagkatapos nating tumawa, matuto pa rin tayong itama ang mali at gawin ang tama. Masarap tumawa, masarap maging masaya. Yan tayong Pinoy eh! Diba? Magaling tayong magpatawa at magpasaya nang di natin talaga nalalaman at sinasadya.

COUNT WHAT YOU CAN GIVE-- Photo Essay

Life is not just about being...

It is not just about getting...

But it is about SHARING...

 

HOME. Basilika ng Nazareno has been a home to many,
 a place of faith, hope and healing.
A place where they can find peace, where they can find joy,
 where they can find LIFE.

SIESTA. It is where these people can rest. Eating, taking a nap, 

and still waiting until someone

 pay attention

 to them and buy flowers and rosary.

ESTIMATING. It is where these kids are trying to estimate
 how much money they can earn to ease their hunger.

It is a HOME where these kids play and work... 

Kiray and his brother who has nothing but HOPE that someone will buy their flowers so they can go home with money to buy food.

GETTING STARTED. Many people are already coming
 in and out of the church, the siblings get started to sell their
 Sampaguitas already.

"No one is so poor that he cannot give, and no one is so rich that he cannot receive"- Mother Teresa of Calcutta

TRYING HARD.Convincing this man to buy is hard,
 especially if he keeps his eyes straight and do not bother 
to look at this child.

PRETENTION. Despite all the things the siblings said,
this man pretends not to hear anything
and walks out without looking back.

  PLEASE. 10php for one sampaguita would not make
 someone like her poor but can make Kiray
and her other 7 siblings eat.

FAIL. No matter what she does,
she still fail to sell even one Sampaguita.

NEVER GIVE UP. But giving up was never in her vocabulary,
 at the age of 8,
she is already the life of her siblings,
in her hands 9 lives is at stake including her mother and stepfather.

IGNORED. That is why even if she is often ignored by the people,
 she still continues.
One person goes, but another person will come, a new hope for her.

We are being fulfilled by fulfilling other people's needs. God gave us all that we need not for us to be boastful and selfish but for us to share our blessings. We are like an empty glass, but God fill us with water. How can He refill us again if we are not to share?

Hindi tayo mauubusan kapatid! Kaya matuto tayong magbigay!

SOUNDTRACK OF MY SUMMER

"Your voice was the soundtrack of my summer, Do you know you're unlike any other?"

Tick-tock, tick-tock..

And now it's time to wake up..

Inaamin ko, hindi ako yung taong nagdadasal pagkagising pa lang sa umaga, katulad ng karamihan, cellphone din ang una kong tinitingnan..

"1 new message"

At kung magdadasal man ako, tanging panalangin ko lang, ikaw sana ang laman ng 1 new message na ito.

Di ko alam kung malakas lang talaga ako kay Lord, o pinagbibigyan Niya lang talaga ako. Akalain mo yun, ikaw nga oh! :))

Grabeh lang ang ngiti ko,

"Gudmorning mahal na mahal ko!"

"Tanghali na mahal ko, bumangon ka na..."

Ako naman si reply, "Gising na po..."

Ang sarap lang sa pakiramdam na may taong nagpapaalala sayo na kumain ka na pagkagising mo pa lang sa umaga, yung may nagsisimula ng araw mo sa mga salitang "mahal na mahal kita"

At kapag pinahintulutan ng pagkakataon, tatawagan ka pa para lang gisingin ka at sabihin sayong mahal na mahal ka niya..

Ganito kasaya summer ko!:)) Yung feeling na parang ayaw mo na matapos, pero lagi kang excited sa mga mangyayari pa sa mga susunod na araw...

Yung feeling na di mo mabitawan ang phone mo kasi lagi mong hinihintay ang text at reply niya..

Yung feeling na gumagawa ka ng away para lang lambingin ka niya at paulit-ulit sabihin sayo kung gaano ka niya kamahal..

Yung feeling na nagpupuyat ka kasi hinihintay mo siyang makauwi..

Tapos sabay kayo matutulog..

Sabi mo nga dati, gusto mo sabay tayong natutulog para you'll be my last thought before I sleep.. Eh kahit naman di tayo sabay matulog ikaw pa rin last thought ko, kahit habang natutulog ako, ikaw pa rin nasa isip ko..

Yung feeling na naiinis ka kasi bigla bigla na lang di magrereply, yun pala tinulugan ka na,

tapos kunwari magtatampo, pero ayun, di rin naman nakakatiis.. hahaha.

Yung feeling na ang hirap tapusin ng mga tawag, kahit nakaka ilang babye na kayo sa isa't isa, ayaw niyo pa rin ibaba.. hanggang sa maputol na lang ang linya..

Yung feeling na buong pag-uusap niyo 'I Love You' lang ang sinasabi niyo sa isa't isa..

Tapos minsan kakantahan ka pa, o kaya kakantahan kita..

Yung feeling na iinisin ka niya tapos lalambingin ka ulit pagkatapos..

At yung pang iinis niya, nakakaiyak talaga. T_T

"Kahit anong gawin ko, ang importante, ikaw ang mahal ko"

Nakakainis diba? HAHAHA.

Pero wala eh, mahal na mahal ko na nga ata talaga siya..

Yung feeling na pareho kayong umaasa na sana magtagal to,

Sana mahintay natin ang isa't isa...

Sana ngayon na agad yung oras para tayo na talaga..

Sana ganito pa rin tayo pagkatapos ng 3 taon..

Sana wala ng magbago...

Yung feeling na gumagawa ka ng paraan magkita lang kayo...

Yung hawak niya lang kamay mo..

Tapos habang kumakain kayo sasabihin sayo na, "Pupuntahan kita sa school mo, babantayan kita..." na para bang makakahanap ka pa ng iba na hihigit sa kanya, o kaya naman papalit sa kanya sa puso mo..

Yung yayakapin ka niya ng mahigpit na mahigpit!

O kaya minsan papaubos sayo ang sangkaterbang pagkain.

At yung feeling na ako, na ayaw na ayaw pinaghihintay, nakakapaghintay sayo ng kahit ilang oras..

Yung feeling na kulang na kulang ang araw pag di ko siya nakakausap..
Pag magkaaway kayo o kaya may tampuhan, naubos na ang luha ko kakaiyak..
Yung feeling na lagi kang nag-aalala sa kanya..
Yung feeling na wala kang magawa kundi ang maghintay sa muling pagdating niya..


Yung feeling na napapraning ka sa tuwing kausap niya yung ex niya..
Yung feeling na sa lahat ng pwedeng mawala sayo, isa siya sa pinakaayaw mong mawala sa buhay mo..


Ito ba yun? Ito na ba talaga yun? Yung feeling ng talagang nagmamahal? 
Kung ito man yun, SOBRANG SAYA KO AT NARARAMDAMAN KO ITO.
AT SOBRA SOBRA ANG SAYA KO KASI IKAW ANG MINAMAHAL KO NG GANITO>

Mayroong isang araw sa buhay ko ang di ko talaga makakalimutan..

Yun ay yung araw na gumising ako at sinabi mo sa akin na mahal mo ko at di mo ako iiwan..

STEP INTO THE FUTURE:)

Hmm.. it has been almost 4 months already since I finally say 'BYE' to my high school life and say 'HI' to a new chapter of my life...COLLEGE. Sounds exciting right? well, most of the high school students whose in the mid year of their high school life really get excited when they hear about college. Of course, it is really an exciting part of life a student can experience. College doesn't requires you to cut your hair before every first Monday of the month, it doesn't requires you to attend your classes, it doesn't requires you to be so participative in class, it doesn't requires you anything at all except for knowing your purpose why do you really have to enter college and take up the course you want. College gives you what most of the students said, "FREEDOM". Freedom to have a two-hour break and go to malls at your free time. It also gives you a higher allowance especially if it takes you 4 rides for you to be able to go home (just like me:]). And that was college for someone who's not yet there. Maybe the excitement of being in college will not be felt anymore when you are already at your last year of your high school life. Time passed so quickly that I never imagined that I am already a fourth year high school 12 months ago. Well, it will not really be felt especially if you're enjoying every moment of your life at the four corners of the campus together with your friends, teachers or people who are special to you. College has been so scary to look at when I was on that stage, because I never imagined or even visualized that I will come to that point so fast, that I will come to that point that I already need to say 'see you soon' and not 'see you next school year'... to say 'see you at the crossroad' and not 'see you at the fastfood/classroom/gym/kiosk'. It's sad... really sad. That no matter what you say or do, you can never change the fact that you have to say those words that you never thought you would say. You can never change the fact that high school wasnt meant to last forever. And thats it! I just have to accept it... and now, I am here... a freshmen COLLEGE student of Pamantasan ng Lungsod ng Maynila. I used to tell myself and to other people that this time, is the only time that I really study, because way back when I was in high school I go to school even though I am already exhausted and tired not really because to study those stuff in the book but not to missed any moment with everyone. Maybe because grades is not really a big deal, it is just numbers that measures what you've learned from the books but never that those numbers can measure what you've learned from other people. I really get irritated when some people say that I am already happy in college, and that I already forget those friends I had in high school. Well, friendship doesn't only stay at the four corners of the campus, it even get stronger when you're out of it already and when you knew who you are when you are not with those people you used to be with. But I do miss those people I used to be with everyday...It still an adjustment everytime I travel so far going to school unlike before that even I wake up 30 mins before the time I still mange not to be late...and when I arrived it is not the same faces anymore. It is really just a matter of accepting everything that is happening in your life, it will never be hard if we try...it will never be painful if we take the risk...coz there will always be that 'day' that you will be able to see those familiar smiling faces again together with a hug that saying 'It has been a long time and I'm so happy to see you again':)

...THE GRADUATION DAY...mar.28,'09

"It's really hard to say goodbye, but we need to face the reality that people come and go but definitely leave a mark on our lives"

Ito ang isang pangyayari sa buhay ko na akala ko di ko iiyakan..!(pero di ako ang gumraduate ah)March 28, 2009...isa sa mga araw na hindi ko talaga hinintay/...I really hate saying goodbye..yan ang lagi kong sinasabi sa sarili ko..ayoko ng araw na iyon kasi sa araw na yun...kailangan ko na naman magpaalam sa mga taong nagpaiyak at nagpasaya ng third year life ko. Sila ang mga taong di ko akalaing magiging close ko..SAMPUNG BUWAN..sampung buwan ang binigay sakin ni GOD na panahon para kilalanin at maging kaibigan cla...sa sampung buwan na yun..napakaraming nangyari...at lahat ng nangyari na un..pinagpapasalamat ko kay Lord..'coz all those things that happened in ten months made me closer to them..made me attach to their presence..and that's the reason that made me hard to let go...to say bye bye...to face the reality that whether I like it or not..they will go..they will leave this institution..they will leave us..they will leave me..that everything happened on those 10 mos. will just be a memories of mine...memories that will never happened again. March 28,2009..I started to look back on the days that passed. Mga araw ng kulitan, tawanan, iyakan at tampuhan. Lhat ng iyon ay di ko na maibabalik..all I can do..is to cry...umiyak sa kadahilanang di ko na mababalik lahat ng araw na un..=(its hard to face the reality..pero anung magagawa ko?...kahit anong gawin ko..they're going to graduate ..and thats going to happen...nothing can be stopped,,,Tears fell down from my eyes when the ceremony ended..at lalo na ng makita ko ang mga minamahal kong officers at kaibigan na 4th year..para akong bata na nagmamakaawang huwag akong iwan...=( Bumalik lahat ng ala-ala ..at that particular moment..mga memories na nangyari sa room, corridor,gym,ground, sa AB 4th floor, room ng humility at honesty, sa stairs, sa waiting area, sa g.s dept., sa aling baby..saan nga ba walang memories???

NO Matter how much I cry..it can never change the reality..na they will all leave..But those memories I've had with them were the memories that I will treasure not just for the rest of my life..but FOREVER..='(

this entry is dedicated to my officers=),4th year friends..and to all 4th year student=')